sobere zondag

Een zondag vol overdenkingen, dat kan het is hier n.l erg rustig in huis.

Gisteren de meisjes naar mijn broer gebracht waar zij logeren ,2 nachtjes bij hun kleine nichtjes, helemaal toppie. Je merkt dan toch dat ze familiebanden missen.

De heren zijn dus alleen hier thuis en zij gaan lekker veel hun eigen gang. Wel eens prettig aan de andere kant soms wat meer samen doen kan ook leuk zijn.
De oudste rust gewoon uit na 6 dagen werken. En de andere 2 hebben nu ook herfstvakantie dus doen rustig aan.
Ik dus ook.

Ik heb heerlijk uitgeslapen, wel tot 12 uur............oei oei.

En heb vandaag heerlijk de tijd gehad om in alle rust, de kranten te lezen, beetje internetten en veel te denken.
Over wat er nu allemaal gebeurt is.
Met name natuurlijk over het gebeuren rond de vriendengroep van de zwangerschap.

Ik heb afgelopen Maandag de beslissing genomen dat er in de toekomst geen uitjes meer zullen zijn voor mij in deze groepssamenstelling. (dus die van de zw.schap) Na 15 leuke jaren is er toch nu een punt voor mij bereikt waarmee ik niet goed verder kan.
De 2 gebeurtenisssen van afgelopen week binnen deze setting zijn doorslaggevend geweest.
Het waren leuke uitjes, een gezellige groep, maar buiten de uitjes zagen en spraken we elkaar ook niet. Ja eens een keer als we elkaar in het dorp tegenkwamen.

Ik heb Maandag dus de mail de deur uit gedaan met deze mededeling.
Ik dacht wel netjes.

***
Hallo allemaal,

Ik wil beginnen met jullie allen te danken voor de 15 leuke jaren vol leuke activiteiten die we gezamenlijk hebben ondernomen.

Ik heb er altijd erg veel plezier aan beleefd.

Helaas moet ik nu constateren dat er zaken niet helemaal meer fijntjes verlopen.

Eerst al met de organisatie van dit uitje.

Gisteren toen we op het punt stonden naar Fame te vertrekken, hoor ik tot mijn grote verbazing dat K....niet meer met mij in de auto wil rijden in het donker, ze voelt zich niet veilig meer dan, naar aanleiding van een terugreis uit Emmen, vorig jaar November. (1 jaar terug dus en dat verneem ik nu pas!!! )

Ik heb het gevoel niet vertrouwd te worden in mijn handelen en kunnen.
Ik heb het gevoel dat er geen respect meer is, doordat men niet direct zegt wat er evt. is.
Ik mis eerlijkheid, transparantie, respect en vertrouwen in de perso(o)n(en) binnen de groep.
Het doet mij veel verdriet en het spijt me ook heel erg voor hen die hier part nog deel aan hebben.

De manier waarop ik nu behandeld ben vind ik niet overeenkomen met mijn manier van denken en handelen.
Ik voel me kortom zo niet meer thuis in deze samenstelling.
Ik wens ook niet zo behandeld te worden.

Ik denk dus dat we uit elkaar gegroeid zijn.
Ik geef dus bij deze aan, dat ik vanaf heden afzie van de gezamenlijke uitjes.
Op deze manier kost het mij veel te veel negatieve energie en dat wil ik niet.

Ik hou graag contact met mensen individueel, we hebben tenslotte veel gedeeld en beleefd samen.

Het gaat jullie allen goed.
De koffie staat altijd klaar.

Groeten Marion.
***

Tot zover mijn geschreven woorden. Allen hebben de mail gelezen.
1 reactie erop gehad.
waarbij ik mijn vragen weer had.

Kort stukje uit de reactie **
- ophouden met mails te sturen over andere dingen dan gevraagd wordt (met de woorden van Conny te spreken: bel of ga langs)
- ophouden met de vinger naar elkaar te wijzen
- eens de hand in eigen boezem steken
- hoor en wederhoor toepassen
- 15 jaar is een lange periode en dat kan niet van de een op de andere dag weg zijn (kan wel veranderen).
**

En dan wel de oproep tot een *open* gesprek.***

Tja, ik denk dat het aan mij ligt, althans voor mij is het een gewoonte geworden om maar te gaan twijfelen aan mezelf.

Maar ik vraag me toch nu in alle ernst af, is het niet een beetje laat voor een open gesprek!!
Ik vraag me af *wie zijn er nu niet open geweest? *

Vragen genoeg,
Toch weet ik voor mezelf, je bent hierin ws niet helemaal brandschoon, maar de anderen hierin (degene die dus de acties voeren) hebben ook behoorlijke steken laten vallen.

Want laten we wel zijn, als je ergens mee zit en je maakt dit bespreekbaar, dan valt er toch over veel zaken te praten en kan je dan je keuzes maken of uitleg geven over het hoe, wat en waarom!!
Daarmee voorkom je volgens mij zaken als afgelopen weken gebeurt zijn.

Ook kreeg ik deze week nog een brief van M terug.

Nu als ik dat zo lees, moet ik eigenlijk maar een psycholoog of een psychiater zoeken ofzo, want ik krijg de indruk dat ik veel zaken niet goed doe.
Ik ben mokkig, blijf in mijn boosheid hangen, en ow ja ik ben slachtoffer en en blijf ook in die rol hangen.

Ik heb het gelezen met verbazing.
Zij geeft nergens enige herkenning over wat ik aan haar acties niet fijn vond. Zij wast eigenlijk haar handen in het onschuld.

Ik ben tot de conclusie gekomen dat zij dat best mag doen, die handen zo wassen.
Ik heb dus mijn besluit op goede gronden genomen, we zijn uit elkaar gegroeid en ik mis respect.

Ook zij greep in deze brief terug op iets van 1/2 jaar geleden, daarmee vulde zij iets in over mijn handelen en wandelen, terwijl ze er NIET met mij over gesproken heeft (omdat ik aangaf alleen te wilde zijn en met rust te worden gelaten), en ja dan ga je maar iets invullen..........

Maar ook hierin merk ik dan, als je iets dwars zit (haar dus) waarom kaart je dat dan niet aan?
Waarom zeg je niet wat je verwacht van iemand ipv te gaan wachten op het vervullen van een verwachting, terwijl de ander dus helemaal niet weet wat er verwacht wordt.
Hierin dus gemis, van repect, transparantie.

Mijn idee hierachter is, zij spiegelt eigen verwachtingen en handelingen aan mijn handelen en dat rijmt niet met elkaar.

Ik laat dus wel gelijk van me horen als er iets niet gaat zoals ik denk dat het zou behoren te moeten gaan. Maar klaarblijkelijk had ik dat pas over een 1/2 jaar moeten doen.


Ook zij wil graag een open gesprek aan tafel.

En ik, ik heb de brief gelezen, naast me neer gelegd, het goed op me in laten werken.
Ik schrijf er her en der even over om enig referentiekader te creeéren over hoe en wat.
Ik denk dat ik de juiste beslissing hierin heb genomen.

Soms is het tijd om zaken los te laten.

Het enige nadeel hierin vind ik, dat ik weer een stukje sociaal leven van alleen Marion inlever.

Maar aan de andere kant, ik heb een heel ander leven dan zij, ik draai de boel alleen, heb geen achtervang tijdens uitjes, heb geen achtervang als er iets is met de kinderen, dus ik sta ook gewoonweg heel anders in het leven dan zij.
En de ene persoon snapt er meer van dan de andere persoon.

kortom na een paar weken geharrewar, toch wel verdriet en gevoel van spijt, denk ik dat mijn besluit goed is.

Ik wacht rustig af waar zij mee komen en zal evt. mijn reactie aan hen doorgeven.


Mijn Zondag is goed besteed aan rust, duidelijkheid creeéren en gewoon lekker Zondag houden ;-).

Andere belevenissen volgen binnenkort weer.