helaas

Pluis stervend en Plons ligt erbij en kijkt................
Dag Pluis, zo kort, was je bij ons thuis.

Zo snel als je gezinsuitbreiding hebt.

Zo snel kan het ook weer anders zijn.

Helaas is afgelopen woensdag 1 van de kittens ingeslapen.

Dinsdag nog laat speels, samen met het broertje, nog wat gegeten, slapen en Woensdag morgen om 6 uur was er niets aan de hand en om 7.45 uur gaat ze wat raar lopen, zoekt de eenzaamheid, lijkt alsof ze blind is, zakt door de pootjes, piept heel zielig.

Hij heeft ws ook gespuugt, (we hebben niet gezien wie spuugde) ik vermoed dus weer verzwakt.

Dierenarts gevraagt wat te doen, mag langskomen.Temp 35,8(te laag)

Ze geeft hem vocht, antibiotica en nog iets (ben ik dus ff kwijt) en dan moeten we na een half a heel uurtje verbetering zien.

Helaas niet, thuis gekomen zoekt hij weer de eenzaamheid. onder een kast, koud, donker.

Terwijl ik hem eigenlijk wil opwarmen en hoop dat we hem erdoorheen kunnen trekken.

Ik kan hem pakken , ben met hem op schoot in de zon gaan zitten, kruik erbij. Hij wordt wel rustiger, later beginnen de pootjes te trillen, oogjes trouble....Ik zie het al, hij haalt het niet.

Ik zie het een uurtje aan, dan overleg ik met zoon en later met de DA......

Het kan lang duren, kan ook kort, maar dit vind ik sneu.Van mij hoeft ze niet zo te sterven als het ook rustig kan.Ik ga met haar naar de DA, onderweg krijgt hij een stuip (schrikken als dat in de auto gebeurt, op het moment dat oom agent staat te flisten.... ).

Ik hoop dat hij snel wegzakt nu, maar nee.Bij de DA nog even afgewacht samen, toen toch een spuitje en dat zag er zo vredig uit.

Dat was het beste voor hem.Hij heeft de hele dag op een kussentje bij de schuifpui gelegen, hun vaste plekje. Zo kunnen zijn broertje en de witte dames er ook aan wennen.

Broertje Plons ligt er gewoon naast te slapen.

De kinderen had ik gelukkig al wel een beetje aangegeven dat het wel eens over kon zijn met de kleine Pluis. Niet dat het dan gelijk makkelijk is, maar zijn ze in ieder geval niet onvoorbereid.

En ja de schok was groot, het verdriet klein en groot. Het begrip het allergrootste, want lijden mag ook een poesje niet.

Donderdag morgen hebben we Pluis een plekje gegeven onder de gouden regen.

Zaterdag hebben we de ren in elkaar gezet en als de deur er ook in zit dan gaan we de poezen hun nieuwe verblijf laten inwijden, lekker buiten en toch hebben de buren er geen last van.

En zo beleef je in een dag of wat heel veel dingen, plezierige en minder plezierige.