zondag, juni 10, 2007

10 juni 1987, een bijzondere dag




10 juni 1987


Mallorca


Bar/Discotheek Veronica


El Arenal


Vanaf dit moment veranderde de mijn leven


Voor heel lang en niet voor even.


Op de foto was hij al te zien


Maar in het echt nog leuker misschien?




Ik sprak hem aan, we dronken wat


Hij was/bleef nuchter ik werd wat zat.


Een beetje lachen, beetje praten


Ik had het al snel in de gaten




Maar voorzichtig als hij was


Ik ben er nu mee in mijn sas.


Gingen we die avond gewoon apart


Ieder naar ons eigen hotel, tis wat..




De volgende dag zagen we elkaar weer


Dat kon niet missen, dat wisten we gelijk de 1ste keer


Dat wij samen verder zouden gaan


Niets zou ons *samen* zijn kunnen verslaan.




1 dag op Mallorca restte ons nog samen


1 dag om onze, praten, kletsen en tranen


Want hoe verder moest het nu straks thuis


Ik zelfstandig hij nog thuis




Ik een baan en hij net klaar met chemo kuren


Ja zo, jong kan het leven je al bezuren.


Maar thuis gekomen verliep alles vanzelfsprekend


Onze toekomst weg werd getekend




Na 2 maanden woonden we samen in mijn huis


Hij student, ik een baan, maar samen waren we thuis.


Het leven ging goed,


vol warmte en moed.




Later kwamen er via omwegen kinderen


Het kon ons geluk absoluut niet hinderen


Nee het was de kroon op ons leven samen.


En iedereen om ons heen kon het beamen.




Maar zoals het vaak in sprookjes vergaat


Kwam ook hier de onverlaat


De kanker 13 jaren weggeweest,


Weer terug in ons levens feest




En dit keer kon niets hem helpen meer


En dat deed nu niet alleen hem zeer


Nee het raakte ons hele gezin aan


Dat we niet samen verder mochten gaan




Maar 20 jaren terug, was het toch heel goed


Dat we gelijk wisten het voelt goed


Dat we snel kozen definitief voor elkaar


Maakte ons een bijzonder paar




Met weemoed kijk ik terug naar 10 juni 1987


Maar ik voel me blij en krachtig


Dat we samen op pad hebben mogen gaan


In dit aardse bestaan.






20 jaar geleden op Mallorca,


in Veronica.


Eduard en Marion.


Jong en onbedorven.


samen de stap genomen om te durven leven


met de kennis die ons was gegeven.


Nooit spijt gehad.




2 opmerkingen:

Annelies zei

Wat mooi, Marion!

Irene zei

Dikke, dikke knuffel.
Woorden schieten hier tekort.

Liefs
Irene